HayataDahiliz.Biz

Alper ŞİRVAN İle Hayata Dair

Alper ŞİRVAN

Kısaca hayatınızı anlatır mısınız?

1973 Manisa Saruhanlı doğumluyum. Öğretmen bir anne-babanın ilk evlatları olarak, zor doğum neticesinde CPli olarak dünyaya geldiğimden yürüyemiyor ve sağ elimi kullanamıyorum. Uludağ Üniversitesi Bilgisayar Programcılığı bölümünden 1995 yılında mezun olduktan 2,5 sene sonra başladığım bir kamu kurumundaki görevimden 2006 Mart ayında ayrıldım. Basılmış bir şiir kitabımla (Issız Bir Sevda) beraber, basıma hazır olmasına rağmen yayıncıların dikkatini çekemediğim için basılamayan başka şiir ve hikâye türünde kitaplarım da var. 1995–1998 yılları arasında yaptığım “bilgisayarda resimli şiir” çalışmalarımı, bugüne kadar biri Almanya’nın Nürnberg şehrinde olmak üzere 4 kişisel sergi ile kamuoyuyla paylaştım. Bekârım, ailemle yaşıyorum ve mesleğinde kendisini kanıtlamış ve eli kalem tutan biri olarak evde icra edebileceğim, vasıflarıma uygun bir iş arıyorum.

Hayata ne verdiniz?

Ürettiğim her şeyde hayata ve insana dair bir şeyler olmuştur. Bireysel hayatımı istediğim ve olması gereken biçimde _en azından şimdilik_ inşa edemesem de bunun için elimden geleni yaptığıma inanıyorum. Zor şartlarda bitirdiğim okul, edindiğim meslek ve kaleme aldığım onlarca eser, bestelenmiş şiirlerim, kitabım bu gayretimin yapıtaşlarını oluşturuyor. Ama her şeyin ötesinde ben hayata fazlası ile “sabır” verdiğimi düşünüyorum.

Hayattan ne istersiniz?

Hayatım boyunca benim hayattan isteğim, “küçük” zannedilen “büyük” mutluluklar olmuştur. Severek yaptığınız bir iş, sizi seven bir eş ve yuva, cıvıl cıvıl evlatlar… Hayatım boyunca hayattan sadece bunları istedim; 34 yaşıma geldim, hâlâ aynı şeyleri istiyorum.

Hayatınıza ait sevmediğiniz şeyler nedir? Değiştirmek için imkânınız var mı, denediniz mi?

Ben bağımlılığı sevmeyen bir yapıya sahibim. Bu yapı çerçevesinde engelli bir birey olmak ek yük getiriyor elbette insana… En azından fiziksel olarak bağımlı olmayı sevmiyorum. Bu sebeple de, akülü aracımla çıktığım zaman, apartman boyunda rampasız kaldırımları, giremediğim binaları, kullanamadığım toplu taşıma araçlarını sevmiyorum. Bu “sevmediklerimi” değiştirmek için hep çaba gösterdim; halen de gayret ediyorum ama bunun ferdi gayretlerin yanı sıra toplumsal bir bilincin oluşturulması ile mümkün olabileceği kanaatindeyim.

Kimler veya neler hayatınıza renk verir?

Sanat, ilgilendiğim ve icra ettiğim her dalıyla benim hayatımın en önemli rengi… Bunun yanı sıra günlük hayatın koşuşturmasından zaman bulup “sanal” ya da “gerçek” alemde yakalayabildiğim arkadaşlarımla vakit geçirmeyi severim. Sporu _en azından_ bir seyirci olarak takip etmekten büyük zevk alırım.

Hayatınızdaki vazgeçilmezler nelerdir?

Dostluğa çok önem veririm. “Arkadaşsız hayat, şahitsiz ölüm gibidir” demiş biri… Gerçekten de öyle galiba… Yukarda hayatıma renk katan şeylerden hiç vazgeçmedim; sanırım onlar da benim vazgeçilmezlerim… Bir de tabi, “ailemden bağımsız, eşim ve evlatlarımla kurmayı düşündüğüm geleceğe uzanma çabam” da benim için olmazsa olmaz bir unsurdur.

Ömrünüzce en mutlu olduğunuz anları birer cümle ile tarif eder misiniz?

İstanbul acıbademde Erol Sabancı spastik çocuklar derneğinde uzmanların, kendilerine danışan aileme bir takım incelemeler sonunda “bu çocuk okumalı” dediklerinde (1983)

İmkânsızlıklar içindeyken ortaokula gidebilmem için babamın aldığı Murat 124 otomobil kapımızın önüne geldiğinde (1986)

Üniversiteyi kazandığımda (1992)

İlk şiir kitabım Issız Bir Sevda basıldığında (1996)

İş bulduğumda (1998)

En sevdiğiniz eşyalarınız?

Bilgisayarım ve akülü sandalyem…

Söylemek istediğiniz başka bir şey var mı?

"Hayata Dahiliz Biz” ailesine sevgilerimi sunuyorum. Hayata dâhil olduğumuzu her vesileyle gösterdik. Ama ne yazık ki, toplumun henüz tam olarak bunu idrak edemediği kanaatindeyim. En azından bizim neslimizin bu idrake şahit olmasını diliyorum.