Benin adım Hüseyin Can. Ben ailemizin en küçük çocuğuyum. Benden büyük iki erkek kardeşim var. Onlar benden sekiz ve on yaş daha büyükler. Anlayacağınız, annem ve babam tam “oh be, çocukları büyüttük” derken, ben varlığımla onlara sürpriz yapmışım.

Bebeklik ve ufak çocukluk dönemimi pek hatırlamıyorum. O zamanlardan aklımda kalan annemin, babamın ve ağabeylerimin beni çok sevdikleri ve kendimi huzur ve güvende hissetmemdir.

Ben hep neşeli bir çocuk olmuşumdur. Birisi bana gülümsediği zaman, ben de hemen karşılık veririm. Yanaklarım da tombul tombul olunca, dışarıda yabancılar bile şirinliğime dayanamaz ve gelip beni hemen severlerdi ve genelde hep yanaklarımı sıkarlardı. Bundan da hiç hoşlanmazdım.

Beş yaşıma kadar birkaç tane bebek arabası eskittim. O zamana kadar annem nereye giderse beni de yanında götürürdü. Bir süre sonra bebek arabalarına sığmaz oldum. Ondan sonraki yaklaşık iki sene, bir zorunluluk olmadıkça, annem beni yanında götürmemeye başladı. Evde zaman geçirmeye alışık olmadığım için, bu dönem benim için çok zor geçti. Aynı zamanda annem de bir yere gidemez olmuştu. Yakın çevremizde bana bakacak kimse yoktu. Bu dönemde sık sık annemle babamın tartışmalarına şahit oldum. Annem babamdan tekerlekli sandalye diye bir şey almasını istiyordu. Babam ise “ben çocuğumu onunla dışarıda gezdirmem” diye itiraz ederdi. Anladığım kadarıyla bu tekerlekli sandalye pahalı bir şeydi. Yoksa benim tanıdığım annem, çoktan bir yolunu bulmuş ve onu bana temin etmişti. Tekerlekli sandalyenin ne işe yaradığını, ben o zamanlar anlayamamıştım.

Kaynak ve Devamı İçin Tıklayın  

Ağır engelli bir spastik çocuk kendini ifade edebilseydi, bize acaba neler anlatırdı? Buyrun okuyun

Sevgili dostlar,

Bir kardeşimiz genç yaşta benim hastalığıma [ ALS ] yakalanmış. Hayattan ümidini kesmiş, çok derin bir depresyon yaşıyor. İnancını yitirmiş durumda,  kendisini eve kapatmış. Bir mucize görmezse canına kıyacağını söyleyip duruyor. Kendisine bir şiir yazdım, şiirden sayılırsa, sizinle paylaşıyorum.

Sevgilerimle
Dr Alper Kaya

3 Aralık Engelliler Günü’nün Tarihçesi : 1992 yılında Birleşmiş Milletler aldığı bir kararla, 3 Aralık gününü "Uluslararası Engelliler Günü" olarak ilan etti. Bu kararın ardından BM İnsan Hakları Komisyonu 5 Mart 1993 tarihli ve 1993/29 sayılı bildirisi ile üye ülkelerce 3 Aralık gününün "engellilerin topluma kazandırılması ve insan haklarının tam ve eşit ölçüde sağlanması" amacıyla tanınmasını istedi. Ve o günden beri, 3 Aralık "engelliler günü" olarak bilinmektedir. Daha sağlıklı bir toplum ve daha adil bir düzen sahibi olma yolunda; Her 3 Aralık’ta sakatları anmak mı daha faydalıdır, yoksa bir günlüğüne de olsa sakatlanmak mı? Bu soruyu şimdilik bir yana koyalım. Çünkü çoğu kişinin 3 Aralık Engelliler Günü’nden veya o gün hangi etkinliklerin yapıldığından haberi yok. Herkesin bu günü önceden bilip, odaklanması doğru olur mu olmaz mı ayrı bir konu. Peki, konuyla ilgili olanlara ve biraz olsun bilenlere soralım: Türkiye’de her yıl 3 Aralık’ta neler yapılır?

Kanatları olmayan bir kelebek gibi hissettiniz mi hiç kendinizi. Gönlünce uçamamanın nasıl bir şey olduğunu ta içinizi acıttığını, peki ya bir gün kanatlarım çıkar diye umutla beklemenin nasıl bir duygu olduğunu bileniniz var mı?

Kelebeklerin ömürlerinin kısacık olduğunu bilmek kanatları olmadan da uçmak, uçarmış gibi davranmak, ama çok güzel rengarenk kanatları olan kelebeklerin içinde uçmasını bilmeyenlerine rastlaması kanatları olmayan kelebeği biraz daha hayata bağladığını biliyor mu sunuz?

Onların dökülen pulları vardı, ama kanatları olmayan kelebeğin dökülecek pulları yoktu. Gerçekte onların kanatları yoktu. Onunsa ruhunda rengarenk kanatları vardı ve gönlünce uçuyordu.

Kısacık ömrünüzde gönlünce uçabilen kelebek olmak ne güzel, Önemli olan hayatımızda ne kadar çok şeye sahip olduğumuz değil, sahip olduklarımızı koruyup, az şeye ihtiyaç duyup yaşamak.

Kendimizi sevdirmek ve beğendirmek için uğraş vereceğimize sevilmeye ve beğenilmeye layık olabilmek için uğraşsak ne güzel olurdu yaşam.

Çünkü onlar ötededir. Zihnimizin ta uzak köşelerinde, belli belirsiz yüzleri olan, bazen yüzleri bile olmayan bulanık bir kalabalıktır. Onlar; Onlardır işte, ne bizden ne sizdendirler.

Bazen gerçekten de ötededirler. İstesek de aralarında olamayız. Çok uzaklarda yaşarlar, birbirine benzer hep onlar. Japonlardır hep çekik gözlü kısa boylu, veya Afrikalı zencilerdir kapkara tenli ve koca dudaklı. Dünyanın öte ucunda yaşarlar onlar. Onların hakkında atıp tutmak da kolaydır.

Kimileri çok yakınımızdadır. Yollarda, çarşıda, pazarda, işte veya okulda.. Her yerdedirler. Onların hakkında atıp tutmak ise cesaret ister bazen. Çünkü eğer kalabalıklarsa, sonuç bizim için çok fenadır, hatta öldürülebiliriz bile. Ya Galatasaraylıdırlar ya Beşiktaş ya Fener veya başka renklerde bir takımın taraftarıdırlar. Hani, uğruna  tartışmalar veya kavgalar edecek kadar fanatik olmasak bile, arasıra sırf eğlence için onlarla dalga geçeriz.

Çünkü bu satırları okuyup anlayabilecek kapasitede çalışan bir beynimiz var.

Buradayız, bizi bu satırlara ulaştıran teknolojiye sahibiz.

Aklımızın alamayacağı, ömrümüzce okusak bitiremeyeceğimiz, son derece geniş bir bilgi kaynağı olan INTERNET içinde geziyoruz.

Buradayız ve bu satırları okuyup anlıyorsak tembelliğimizin bahanesi yok.

Çalışmalıyız, aramalıyız, öğrenmeli ve becerebiliyorsak da bir şeyler üretmeliyiz.

El ayak yoksunluğu, göz kulak kaybı, felç veya başka fiziksel sorunlar KENDİMİZİ GELİŞTİRMEYE ENGEL DEĞİLDİR. Hatta bazen kendimizi dolayısıyla hayatı keşfetmeye teşvik edici bir fırsattır!!

1. Sayıda Yer Alan Makaleler

ÖZ-VERİ Dergisinin hakem kurulu için ülke çapındaki üniversitelerden farklı disiplin alanlarından isteğe bağlı katılımlar olmuş ve bu da bizlere bilim adamlarımızın ülkemizde özürlülük olgusuna bilim çevrelerinde verilen değeri göstermiştir.

ÖZ-VERİ’nin bu ilk sayısında, bilim adamlarımızdan gelen makalelerin yanı sıra Başkanlığımız’da çalışanlarca hazırlanan makaleler ve son yıllarda özürlülüğe farklı bakış açıları getiren bazı makale çevirilerini sizlerle paylaşmanın gururunu taşımaktayız.

• Yaşam Seyri Teorisi (Life Course Theory) ve Özürlüler
  Hatice OSUNLUK
• Toplum Temelli Rehabilitasyon
  Renan BÖLÜKBAŞI
• Danimarka ve Hollanda Sosyal Güvenlik Sistemlerinde Bakım Hizmetleri (Mukayeseli Bir Değerlendirme)
  Ali Seyyar - Sema OĞLAK
• Engellilik Kimin Sorunu? Bireyin mi, Toplumun mu?
  Hatice ŞAHİN
• İşlevsellik, Yetiyitimi ve Sağlığın Uluslararası Sınıflandırılması
  Benan Berrin ERTÜRK
• Mental Retardasyon ve Fiziksel Uygunluk
  Necmiye ÜN YILDIRIM - İlker YILMAZ
• Hemiparezik Hastalarda Yatırılarak Yapılan Rehabilitasyonun Fonksiyonel Son Duruma Etkileri
  Ferda ÖZDEMİR - Derya DEMİRBAĞ- Sadiye MURAT - Siranuş KOKİNO
• Basılı Yayınlarda Özürlülük İmajı: Tutumun Etkileri Hakkında İnceleme
  Zenaida Sarabia PANOL - Michael McBRİDE
  Çeviren: Betül YALÇIN
• XIX. ve Erken Dönem XX. Yüzyıl Çocuk Edebiyatında Özürlülüğün Elealınışı
  Ann DOWKER
  Çeviren: Pınar İRDEM
• 2001 Yılı Özürlülük Alanındaki Yayınların Kısmi Açıklamalı Bibliyografyası
  Derleyen: David Pfeiffer
  Çeviren: Betül YALÇIN - Pınar İRDEM - Keziban KARÇKAY

Ailemdeki genetik rahatsızlığı yaşayan bir bireyim.(Hereditary spastic paraparesis)Bu sorunumu çok küçük yaşlarımdan hissetmeye başlamıştım. Aileme bunu dile getirmeye çalıştım. Ama hatırladığım kusursuz olduğum. Bende özür olmadığı veya anneme sorardım.''Anne sen neden böyle yürüyorsun?''Verdiği cevaplar sanki bir ayıp yapmış insanın pembe yalanlarla kendisini kurtarışlarıydı. Aynı şekilde dayımın yada anneannemin neden farklı yürüdüğünü sorduğumda da çırpınışlar aynıydı. Bunun asla genetik bir rahatsızlık olduğu kendi içlerinde bile dile getirilmedi.1989 yılında Dr.Cumhur Ertekin'e gittim. Yıllarca farklı farklı doktora gittim.Hiçbiri bendeki rahatsızlığın ne olduğunu bulamadı.Sayın Ertekin hiçbir test yapmadan bana sizlere belirttiğim teşhisi koydu.Gerçeği söylemek gerekirse ben inanmadım.Fakat 1996 yılında California'da VA Hospital ve Stanford Üniversitesi doktorlarının ortaklaşa çalışmasında yapılan tüm testlerden sonra Dr.Ertekin'in haklı olduğunu söylediler.

O, Rüzgar Gibi Aceleyle Esip Gitmeyi Tercih Etti. 

Ölüm, gideni kurtarır ve kalana acı verir. Ama... 

Hadi Çaman, her kuşağın farklı tanıdığı, ancak tiyatronun hep aynı bildiği bir kimlik. Gazeteler, bir sanatçının hayata vedasını, her zamanki alışılmış üslûplarıyla yazdılar. Matem ve hüzün dolu satırlar arasında 65 yıl, üç beş dost, bir oğul bir torun ve bir Candaş’ı vardı. Bir de üç harfli bir hastalık ismi sanki sinsice gizlemişti kendisini satırlar arasına: ALS 

İnsanın rüyalarında gördüklerinin gerçekleşmesi acaba kaç kişiye kısmet olmuştur. Benim oldu. 23 yaşındaydım ve artık kullandığım ortopedik cihaz çok ağır geliyordu 23 yıldır onsuz yürüyemiyor kırıldığı zaman tamir edilmesi için geçen zaman bana inanılmaz uzun geliyordu.

Ailemin tüm karşı çıkışlarına rağmen ameliyat olmaya karar vermiştim. Haklı olarak korkuyorlardı ne de olsa yinede cihaz yardımıyla da olsa yürüyebiliyordum. Bir aksilik olurda daha kötü olursam diye düşünüyorlardı. Ama ben onsuz kendi ayağımla yürümek istiyordum artık; Bir şeyi çok istemek, sabretmek ve inanmak isteklerimizin gerçekleşmesi için en önemli adımdır derim hep, Rüyalarımda görüyor ve 20 yıldır sabrediyordum ve içimde öyle bir inanç vardı ki ben bir gün ortopedik cihazsız yürüyecektim.

Herkes yalnız, herkes bir acının tanığı kendi yaşamı içinde.

Herkes kıymetli ve değerli buluyor koşusunu, bu yüzden koşarken başka yürüyüşlere bakma gereği duymuyor.

Herkesin kendi küçük dünyasında şu veya bu gerekçelerle, öyle yada böyle geliştirdiği bir yaşam önceliği var.

Genellikle bir ideale yaslanmayan, acımasız yaşam koşturmacaları arasında daha çok yaşayakalma üzerine bir öncelik yaklaşımı...

Modern çağın gladyotör yetiştirme bilimi olan kişisel gelişim telkinlerinden yansıyan "Sen değerlisin" "Sen ötekinden daha iyiye layıksın" seslenişleri kulağa hoş geliyor ve öteki içinde yer alan bütün insanlar hatta hayatın neredeyse tamamı bireyin dokunma ve iletişim alanının dışında kalıveriyor.

Ve yaşamının her alanında iletişime gereksinim duyan bir varlık olan insan bu kaos dünyasında sadece olması gerektiği zamanlarda olması gerektiği kadar plastik iletişim parçalarıyla avunur hale geliyor.

Hiçkimse kendisi ve çok yakını olanların dışında bir insanı veya olayı görmüyor.

Öteki olanın, dışarıda duranın öyküsüne dokunmuyor.

Biliyor ki öteki olana biraz dokunsa, onun öyküsü içinde küçük bir yolculuğa çıksa, sen önemlisin, önce sen mutlu olmalısın gibi telkinlerin içindeki o ağır "ben" vurgusu silikleşecek. Bireye, " mutlu olmalısın " ve " bunun içinde benim dolmalarımı yemelisin " diye fısıldayan ağır kapitalist öğreti kendi mevcudiyetini o benliğin vurgusuna bağlıyor. İşte bu yüzden dokunmadan yaşamak, görmemek, hissetmemek
anlama çabası içinde olmadan, yani aklını ve ruhunu yaşamın sahici kıymıklarından koruyarak yaşamak işine geliyor.

Tabii bu temassız yaşam, bu anlamdan kaçış beraberinde dokunulmazlığı da getiriyor. Ötekinin acısına dokunmaktan kaçan birey kendi öyküsüne de dokunulsun istemiyor. Öyleki bir selam, bir konuşma girişimi dahi canını sıkar oluyor. Çünkü onun yolu belli artık; tam yol yalnızlık.

İşte bu dokunulmazlık ve temassızlık soldurdu yaşamı.

Kimsenin birbirini dinlemediği ortamda yaşama anlam katacak küçücük mutluluklarda kayboldu.

Dokunmadan ve dokunulmadan herşeye teğet geçerek yaşamı da teğet geçti insan.

Belkide eskiye, eski olana dair özlemimizin asıl sebebi bu.

İnsanların birbirlerinin hayatlarına, umutlarına dokundukları yılları, yaşanmışlıkları özlüyoruz...

MEB yeni genelgesi ile engelli öğrencilerin eğitiminde kaynaştırma politikasının esas kabul edildiğini açıkladı.

Milli Eğitim Bakanlığı 2 Eylül 2008 tarihinde 3601 sayısı ile "Kaynaştırma Yoluyla Eğitim Uygulamaları" başlığında yeni bir genelge yayınladı. Bu genelgenin yayınlanmasında Türkiye'nin 30 Mart 2007 tarihinde imzaladığı ve engelli hakları konusunda, tabir yerindeyse, elini taşın altına koyduğu Birleşmiş Milletler Engelli Hakları Sözleşmesi'nin de önemli bir etken olduğuna inanıyorum. Bu konuyla ilgili görüşlerimi sözleşmenin yürürlüğe girdiği tarih olan 20 Nisan 2008 tarihli bu yazımda bulabilirsiniz.

Sakatlarımız dışarıya çıkmayıp evlerde gizlendikleri gibi internette de kenilerini yok sayıyorlar. 

Sakatların bulundukları yerlerden dışarı çıkmaları kendilerini göstermeleri o kadar zor oluyor ki;

Sanki ülkede 3- 5 tane sakat var. Hayır öyle olmadığını hepimiz biliyoruz. peki nerdeler niye çıkmıyorlar.

Kimseden utanmalarına çekinmelerine gerek yok çıkın dışarıya çıkın da nasıl çıkarsanız çıkın.

Sakatların bu tutumu tabiki aile ve çevresinden de kaynaklanıyor. Bu yazıyı neden yazmak ihtiyacını duydum. Ben kıdemli bir sakat olara sorunuda kaynağını da nedenlerini de yıllardır az çok biliyorum.

Beni bu yazıyı yazmaya iten, sitenin ana sayfasında görünen istatistiki bir bilgi oldu....

Mutluluğun resmini yapabilir miyiz?  Veya bir doktora gidip kendimizi mutsuz hissettiğimizi söylesek bir ilaç önerebilir mi?  Bu soruların cevabı eminim hayır olacaktır.  Mutluluk, bazen bir bakışta, bazen ufak bir gülümsemede, bazen bir damla gözyaşında bazen de umulmadık bir anda elde ettiğimiz maddi kazançta olabilir örnekler böyle uzar gider. Mutluluğu ararken unutmamamız gereken yegane şey bizi neyin mutlu ettiğini bilmemiz ve ona göre davranmamız gerektiğidir.

Mutluluğumuzun veya mutsuzluluğumuzun ölçüsü karşılaştığımız olayları nasıl algıladığımızdadır. Azla yetinmeyi bilmek, sahip olduklarımızın kıymetini bilmek ve korumak mutluluğun temel taşıdır. Yaşam şartlarımız ne olursa olsun yaşamdan zevk alınması gerekir.

Sizi mutlu eden karşınızdakinin ufak bir gülümsemesiyse onu alabilmemiz için bizde karşımızdakine gülümsemeliyiz. Bir deneyin bak insan kendini harika hissediyor. Unutmayın insan ne ekerse onu biçer.

Çok eskiden bir arkadaşım mutluluk bir yolculuktur demişti o zamanlar ne demek istediğini pek anlayamamıştm  fakat zaman geçince gençlik yıllarını geride bırakınca şimdi anlıyorum ne demek istediğini ama ne fayda geçen zamanı geriye döndürmek mümkün olmuyor. Evet mutluluk bir yolculuktur. Evleniriz, bir çocuğumuz olunca hayatımızın daha güzel olacağını düşünürüz yolunda gitmeyen bir şeylerle karşılaştığımızda onların büyüyüp yetişkin olduklarında daha mutlu olacağımıza kendimizi inandırırız  derken, bir arabamız bir evimiz olsa daha mutlu olacağımızı zannederiz daha, daha, daha nereye kadar.

Yaşamımızda zaten güçlükler olmayacak mı?   Bizde bu sınırsız isteklerle hayatımızı  zorlaştırmayalım. Hep bitirilecek bir işimiz vardır. Mutlu olmak için okulumuzu bitirmeyi, İşe girmeyi, evlenmeyi, yeni bir araba almayı, ev almayı beklemeyelim. Mutlu olmak için yarınları beklemeyelim. Bu yolculukta engeller hep olacaktır bu engeller de hayatın ta kendisidir. Şu an sahip olduklarımıza şükredip anı yaşayıp yaşamın tadını çıkartalım. Bir an düşünün hayat ne kadar kısa yaşamınızdaki en önemli şey kazanmak, sadece kendiniz için kazanmak mı ? yoksa başkalarının kazanmasına da yardımcı olmak mı? İnanın yardımcı olmak ve sonunda paylaşılanlar mutluluğunuzun anahtarı olacaktır.

Bir mum diğer bir mumun yakılması için kullanıldığında değerinden hiçbirşey kaybetmeyecektir.

Mutlu olun, mutlu kalın.

Dört saate yakın kaldım evlerinde... Şükran Balkanlı beni uğurlarken, içimden hüzünle karışık bir şarkı çıktı. 'Ben böyle yürek görmedim, böyle sevgi... Şimdi çocuk büyüyecek gün be gün... Bütün hüzünleri okşayıp birer birer, gizli bir ümide sarılarak, biraz küskün...' Çok sevdiğim Sezen Aksu'nun bu şarkısı hâlâ kafamın içinde. O evde gördüklerimi anlattığı için belki de... Küçük bir çocuk gibi sevgiyle sarmaladıkları Sedat'ın etrafında pervane olan aile kadınları, neşeyle anlatıyorlardı. "Bazen en küçük çocuğum, bazen paşam, bazen sevgilim," diyordu Şükran Hanım, kocasının hareketsiz dudağına minik bir öpücük kondururken. Yatak odasını bozup yoğun bakım odasına çevireli 11 sene olmuş. Her akşam eşinin karşısındaki çek-yatı açıp, orada uyuyor. Birlikte sabahlara kadar hayaller kuruyorlar: "Sedat işadamı olmayı isterdi, eline purosunu alacak, yatırımlar yapacak. Bir gün 'Belçika'da lahmacun restoranı zinciri kuralım,' diyor. Araştırma yapmaya başlıyoruz. Belçika'ya gidiliyor, insanlara haber veriliyor, ama bütçemiz denk düşmüyor. Bir ay sonra 'Tekstil işi yapalım,' diyor. Araştırmaya başlıyoruz. Geçen gün trenlerin peşine düştük. Tren alınabilir mi diye araştırdık. Ama solunum cihazının şarjı için gereken altyapı yoktu, peşini bıraktık, şimdi karavan istiyor, o da mümkün gözükmüyor." Çünkü Sedat Balkanlı, günde iki kez değişen solunum cihazına bağlı yaşıyor. Bedeni hareket etmiyor belki ama hayallerine kimse yetişemiyor. Vücudunda hareketli olan; düşünceleri, bakışları ve cinselliği... Locked-İn Sendrom, cinsel organa zarar vermiyor. Şükran Balkanlı, eşi için "O istiyor ama ben gözyaşlarına boğuluyorum, çok zor," diyerek anlatıyor durumu. Odasına girdim, gülümsedi, müthiş kafa golleri attığı tarihi maçları izletti. Alfabenin üç sıra halinde yazılı olduğu kartondan anlaşmaya çalıştık. İlk söylediği "Yaşamak istiyorum," oldu.  Devamı

İsteklerimizin ve dileklerimizin gerçekleşmesi için yürekten istemek ve sabırla beklemek lazım. Geleceğimle ilgili kararlar için kafa yorarken en önemli şeyin kendi ayaklarım üzerinde durmak olduğunun farkına vardığım da daha çok küçüktüm.

Bencilliğin karşısına sevgiyi, dostluğu, paylaşmayı koyarak kendime özgü kurallarımla yeteneklerim ve kişiliğim doğrultusunda yaşama dört elle sarılma yürekliliğini göstermeye çalışırken her şeyden önce içimdeki sevgi duygusunu büyütmem gerektiğine inandım.

Yüz milyonlarca yıl önce sularda başlamış hayat. Daima bir yolunu bulup, yok olmaya meydan okumuş. Besin aramak için, üremek ve canlılığı devam ettirmek için savaşlar vermiş.  Bu mücadelelerde daima fiziksel olarak güçlü olan kazanmış. Zayıf olanlar, yaralananlar ve hastalar ise sürüden geri kalmış, yeterince beslenememiş, bir eş bulup gelecek nesilde devam ettirememiş kendi ışıltılarını.

Ve oldukça uzun bir zaman sonra, biz insanlar da katılmışız bu bayrak yarışına. Önceleri diğer canlılardan hiç farkımız yokmuş belki. Şimdi adına doğal seçilim dediğimiz, yalnızca güçlünün yaşama hakkı kazandığı sınırlar içinde hareket etmişiz. Sonra yavaş yavaş yeteneklerimiz artmış, etraftaki canlı veya cansız her varlığı kendi çıkarımız için kullanmayı öğrenmişiz. Bu güç bizi koca gezegendeki diğer tüm canlılardan üstün tutmuş.

Sonra... Kendi grubumuzda yaşayanlar dahil, her gördüğümüz bildiğimiz nesne veya kavramlara etiketler yapıştırmışız: "İyi-Kötü", "Güzel-Çirkin", "Doğru-Yanlış".. Ve bizi diğer canlılardan ayıran özelliklere bunu da eklemişiz.

Şehirlerimiz pazardan aldığımız Çin malı ayakkabılarımız bile yıpranmadan eskiyen kaldırımlarla dolu. Fakat  fedakar kişilerce yorulmadan, yılmadan bizlere hizmete devam edilmekte. Sıksık yenilenen kaldırımlar sayesinde, artık şehirlerimiz çoğu dünya ülkesince örnek gösterilir oldu. Geçen hafta görüşmelerde bulunan Avrupa Birliği yetkililerinin ifadesi şöyleydi : "Bu olağanüstü güzellikteki mimariniz ile batıya her konuda ilham veriyorsunuz. Artık bürokratik işlemleri hızlandırıp, ülkenizi bu yıl içinde birliğimize dahil etmeliyiz."

Gözümüz daima daha iyide ve daha yükseklerdedir. Çağımızı aşan ufka sahip, yaratıcı projeleri olan çalışma arkadaşlarına ihtiyacımız var. Genç nüfusa sahip bir ülke olarak bu konuda da çok şanslıyız. Yüzbinlerce kişi yıllarca okuyup, biyolog, matematikçi, doktor, avukat gibi ünvanları kazandıktan sonra eğitim ve iş kariyerlerine birer kaldırım mühendisi olarak devam etme şansına sahip.

Genç beyinlerimizi şehircilik alanında bu son derece başarılı kişilerle birlikte çalışmaya davet ediyoruz.

Ve işte görüştüğümüz kişilerce yapılan bazı yorumlar :

Nilay (32 - Ev hanımı) : - On sekiz yılımı İngiltere'de geçirdim. Soğuk, karanlık ve yağmur vardı hep. En önemlisi, şehirlerde gezmenin ne tadı vardı ne de heyecanı. Kaldırımlar nerede başlıyor nerede bitiyor belli değil. Neyse ki sonunda ülkemize döndük. Şimdilik Eskişehir'de kalıyoruz. Ama bu şehri de pek sevmedim. Kaldırımlar hiç belli olmuyor. İstanbul gibisi yok. Yolların kenarlarını süsleyen rengarenk taşlı kaldırımları seyretmek, insanlar arasında gezmek büyük bir zevk.

Tamer (28 - Sporcu) : - Biliyorsunuz, Everest dahil bir çok tepeye defalarca tırmanmış tecrübeli bir sporcuyum. Ama İstanbul'da yaşıyor olmasaydım, tırmanış sporcusu olmaya karar verip bu başarıları elde etmem imkânsızdı. Yapılan yeni kaldırımların hep daha yüksek olması mutluluk verici oluyor. Öncekilerde var olan rampaların iptal edilmesi çok iyi fikir. Çünkü bu sayede bisiklet sporcularımız da engebeli arazi şartlarına uygun olarak antrenman  yapıyorlar. Daracık kaldırımların ortasındaki ağaç ve direkler sayesinde koşucular da manevra yeteneği kazanmaktalar. Böyle bir şehirde yaşadığımız için çok şanslıyız. Fakat yazık ki bunun farkına varan çok az insan var. Şimdi arkadaşla bir semte doğru gidiyorduk. Oradaki kaldırımların genişliğini tam olarak kaplayan modern çöp kutuları koyulmuş. Bu yeniliği sporcu olarak nasıl değerlendireceğimize bakacağız. Bence atlayıp zıplayan kaykaycılar çok sevecek bunu.

Hulusi (79 - Sakatları Koruyalım Vakfı Başkanı) : - Düşebileceğiniz kaldırımlar inşa etmek dahice bir iş. Yıllardır şehrimle gurur duyuyorum. Bu harika tasarımlar, kaldırım ve yol arasında olağanüstü bir fark yaratan kontrasta sahipler. Buna rağmen dikkatsizce yürüyüp, kaldırımları veya yolu farketmeyen çok kişi çeşitli şekillerde sakatlanmaktadır. Ama biz dezavantajlarımızı avantaja dönüştürebilme tecrübesine sahibiz. Bu bakış açısıyla değerlendirirsek, insanlar, kısa süreliğine de olsa engellileri hatırlayıp bize maddi ve manevi destek olmaya koşuyorlar. Ayrıca vakıf olarak yerden aydınlatmalı kaldırım projemizi firmalara sunduk. Bu sayede ışıl ışıl şehirlerimiz olacak. Ayrıca az gören engelli vatandaşlarımızın kaldırımları fark etmesi de sağlanacak. Bu konuda parasal sorun aşılacaktır. Çünkü şahıs ve firmalarca gereken hassasiyetin gösterileceğine eminiz.

Polat (23 - Öğrenci) : - İşletme Fakültesi Master son sınıf öğrencisiyim. Fakat kariyerime kaldırım mühendisi olarak devam etmek istiyorum. Çok ses getireceğine inandığım projelerim var. Mesela, köpeklerini gezdirenler için kaldırım kenarlarına metal çitler düşünüyorum. Bu sayede köpeklerin yola kaçıp bir kazaya kurban gitmeleri engellenmiş olacaktır.

"engelli Çocukların da 23 NİSAN'ı Yaşamaya Hakkı Olmalı, Onlar da Cumhuriyetin Çocukları" ifadesi ve benzer ifadeler baştan kaybedilmiş bir psikolojiyi yansıtıyor ve topluma zarar veren yanlış algıyı körüklüyor.

Bu gibi sloganlarda kullanılan "DE - DA" ekleri, engellilerin haklarını adeta sonradan eklenmişcesine tanımlıyor.

Bu mantığın vardığı son nokta şudur : "Biz insanız, engelliler DE insan". Ki zaten bu cümle dahi kimilerince aynen kullanılmıştır.

Peki buradaki "Biz" kim?

Bu sloganları yaratanlara soruyorum: "Dediğinize bakarsak, sadece sağlamlar mı -Biz- oluyor?"

Hadi bazı dernek, vakıf vb. gruplar sakatlığı ve sakatları sermaye ederek kazanabiliyor. Ya bu sloganlara eşlik eden diğerleri? Böyle davranarak, engelliler ve toplum arasındaki ayrımcılığı körüklediğinizin farkında mısınız?

Ne yazık ki değilsiniz! Sadece iki harfin bile herşeyi değiştirebildiğinin farkında değilsiniz!

"23 Nisan Bütün Çocukların Bayramıdır!"

Sanki yavaş yavaş büyüyor pencerem.  Belki yaşlanıyorumdur. Sahi, yaşlıların manzarası daha mı dar yoksa daha mı geniş? Canımı yakan çok dert var, evet, var! Ama kim mutlu ki şu gezegende? Yüz binlerce hücrem ölüyor her saniye... Karışıklık ve kırışıklar artıyor her uçan düşünceyle beraber.

Yirmibir yıl evveldi. Stockholm'e gitmiştim. Bir otele yerleştim. Geceydi. Sabahleyin traş olmak için lavobaya gittiğimde, aynanın yanında ilginç bir yazı gördüm. Lütfen diyordu. Traştan sonra jiletinizi çöpe atmayın. Yanında bir kutu var, oraya bırakın. Bir tek jiletle dahi olsa, İsveç çelik sanayine yardımcı olun.

Doğrusu hayretler içinde kaldım. Çocukluğumdan beri çelik eşya denince akla İsveç çeliği gelir. Birçok eşya üzerinde "İsveç çeliğinden Yapılmıştır" diye yazardı. İşte o ülke, kullanılmış bir tek ufacık jiletin bile çöpe gitmesini istemiyor, ona sahip çıkıyor, gelen turistlere rica yollu uyarıda bulunuyordu.

İlkokulu bitirmiştim ulaşım zordu o yıllarda. Sanırım 1965 -1966 yılları. En yakın ortaokul 10 kilometrelik bir mesafedeydi, ayağımın felçli olması nedeniyle ilkokula giderken çok zorlanmıştım zaten, ama ben okumalıydım kimseye yük olmadan yaşamıma yön vermeliydim. Ailemin karşı çıkmalarına rağmen yatılı okulda okumak istediğimi söyledim bu karşı çıkışları korkularıydı acaba tek başıma idare edebilecek miydim? Bu benim hayatımdaki ilk sınavımdı aslında. Bende korkuyordum, benim korkumsa kendime bile itiraf edemediğim başka korkulardı. Yeni bir ortam ve yeni arkadaşlarımla bir uyum sağlayabilecek miydim? Bu düşünceler içersindeyken karşıma ayağı sakat bir kedi çıktı. Aldım eve getirdim onu…

Hadi Çaman, ALS.. ALS ne?..
Dünyada Stephen Hawking, bizde Fenerbahçeli Sedat'la adını duyuran sinir hastalığı.. Omuriliğin yanındaki sinirler, hâlâ bilinmeyen bir sebeple bozulmaya başlayınca kaslara emir taşımıyor, kullanılamaz hale gelen kaslar giderek eriyor. Hasta bazı şeyleri yapamaz oluyor.. En ağır durumda, solunumu gerçekleştiren kaslar da işe yaramaz hale geliyor.
Hastalık her insanda değişik ilerliyor. Kimisinde hızlı, kimisinde çok yavaş.. 4 yılda ölenler var.. 35 yıldır yaşayanlar da.. Hatta, hastalık belirtileri tümüyle ortadan kalkıp normal yaşama dönenler de.. Bilim hastalığın sebeplerini çözemediği gibi tedavisini de bulamadı. Belirtileri azaltan, hastayı rahatlatan tedavi şekilleri var.
Hastalığın ulaşmadığı iki organ, kalp ve beyin.. Kalp sonuna kadar çarpıyor, beyin sonuna kadar düşünüyor.
Yani..

Bundan birkaç yıl önce, 28 yıllık dostluğumuzun yaklaşık son 10 yılında ayrı şehirlere düştüğümüz için görüşemediğimiz sevgili dostum Tugay Başar'la, Uluslararası Eskişehir Festivalinde yollarımız yeniden kesişti. Tugay festivalde beden perküsyonu üzerine ilkokul öğrencileriyle bir çalışma ve gösteri düzenliyordu. Birlikte sohbet ederken, önce kim konuyu açtı hatırlamıyorum, ama birden kendimizi işitme engelli çocuklarla beden perküsyonu çalışma fikrini konuşurken bulduk. Neler yapılabilirdi? Anadolu Üniversitesi'nde işitme engelli her yaş gurubundan öğrenci vardı ve Tugay yıllardır bu hayalin peşindeydi. Sanırım olan, doğru zamanda, doğru insanların, doğru bir amaç için bir araya gelmesiydi.

Yaşamlarının her hangi bir aşamasında engelli olanlar engellilik türlerine göre farklı yaşam, farklı eğitim, farklı karakter, farklı ruh portresi çizebilirler. Bu durum aynı zamanda eğer varsa, onların nasıl bir aile ve arkadaş ortamında büyümeleri ile ilişkilidir.Örneklemek gerekirse; hareket kısıtlılıkları yoksa mobilize olma olanakları varsa başta ortopedik engelliler olmak üzere, görme engelliler ve işitme engelliler Milli Eğitim sistemimizin kendilerine sunduğu olanaklar ölçüsünde eğitimlerinde başarılı olup, yetenekleri,  bilgileri çerçevesinde iş bulup yaşamlarını mutlu bir şekilde sürdürebilirler.Diğer engel gruplarındaki engelliler o oranda şanslı değillerdir. İyi öğrenim görmüş, meslek sahibi, mutlu yuvaları olan, engellilik pozisyonlarını egolarını tatmin için kullanmayan, durumlarını ajite etmeyen, engellileri, engelsizleri istismar etmeyen çok sayıda engelli arkadaşım, dostum var. Tabii ki istisnalar kaideyi bozmaz. İçlerinde az sayıda da olsa; amiyane tabiri ile "maça üç sıfır galip başlama" gayret ve amacında olanlar da var.Eeee... ne demişler? Bir çuval cevizin içinde birkaç çürük olabilir.İşaret etmek istediğim konu şu; bu birkaç kişi, toplumun, kamunun, engelliler profiline bakış ve yaklaşımlarını olumsuz yönde etkilemeseler sorun yok. "Bize ayrımcılık yapılıyor, fırsat eşitliği yok, biz kimsenin kölesi değiliz" diyenlerin kendi çıkarları söz konusu olduğunda ayrıcalık istemeleri ve beklemelerinin bir adı olsa gerek. Ama söylemeyeceğim şimdilik.
Yukarıda sıraladığım üç ana engel grubu, kendi engel tanımlarının dışında ayrıca zihinsel engelleri yoksa; kısıtlı da olsa eğitim, meslek edinme, seçme ve seçilme, seyahat etme, evlenme, iş yeri açma v.b hak ve hürriyetlerinden yararlanmakta. Bu engel gruplarının dışında kalanlar aynı hak ve özgürlüklerden çeşitli nedenlerden ötürü yararlanamamaktadırlar.
Gelelim toplumun engelsiz kesiminin devlet tarafından kendilerine sağlanan olanaklarına; kreşler, ana okulları, kalitesine göre belirleyebilecekleri ilköğretim, lise, yüksek okul, meslek liseleri, üniversiteler, toplu taşıma araçları, istihdam olanakları, spor yapabilme olanakları (nitelik ve nicelik açısından) yaşam ve huzur evleri, vesaire, vesaire, vesaire…
Evinizde, rahat koltuklarınızda, huzur, mutluluk, refah, sağlıklı, birilerine göre avantajlı olarak yaşarken, yaşamlarını kendi istek ve tercihleri olmamasına rağmen dezavantajlı olarak sürdüren insanların ve ailelerinin böyle bir yaşamı hak edip etmediklerini kısa süreli düşünüp, yastığa başınızı koyduğunuzda huzur içinde uyuyabiliyorsanız Allah size rahatlık versin, iyi uykular…
Sorunun giderilmesine yönelik çıkan yasalar kadar, onların nasıl ve ne kadarının uygulandığı, yararlanması gereken kesimin ne ölçüde, ne kadar yararlanabildikleri de çok önemli değil midir?
Sağlıcakla kalın, engelsiz ve engellenmediğiniz günler dilerim.
Süleyman ER

4 Mart 2007 tarihli haber Ekspres Gazetesi'nde yer alan "Engeller ve Engelliler" başlıklı köşe yazımın sonunda şu ifadeyi kullanmıştım: "Engellilerin önündeki engelleri kaldırmayan her zihniyet yaşayan birer engeldir."

Değerli okurlarım, engelli sporcuların yarıştığı 12. dünya Yaz Özel Olimpiyat Oyunları 2-11 Ekim 2007 tarihleri arasında Çin'in Şangay kentinde yapıldı. Oyunlara Türkiye atletizm, basketbol, bowling, jimnastik, futbol, voleybol, masa tenisi ve yüzme branşlarında; 62 sporcu, 16 antrenör, bir kafile başkanı, bir kafile başkan yardımcısı olmak üzere 80 kişi ile katıldı.

Kim Google'a yetişecek, alt edecek derken, Facebook çok ciddi bir devrim oldu bu alemde.

Yüce bilge Google'da bilmediklerimizi arayıp buluyoruz ve anında boşaltıyoruz beynimizi bu -gereksiz- bilgiden. Çünkü düşünmeye hiç gerek yok, zaman da yok ve nasıl olsa o bilgi orada bir yerde duruyor, arar buluruz yine.  Ne gerek var kafatasımızdaki şu pembe kütleyi yormaya değil mi?

Arasıra saçma bir düşünce geçerdi zihnimden : "Acaba hatıralarımın içinde de arama yapan bir teknoloji geliştirebilir mi?" diye.

Ve hemen cevaplardım : "Haha! Bak buna imkân yok işte! Google ne kadar gelişirse gelişsin, beynimin içine nasıl girecek ki?"

Geçenlerde bir mektup geldi.

İşitme engelli sporcu bir çocuğun babasından...

Hayal kırıklığına uğramış, canı fena halde sıkılmış, kalbi çok kırılmış öfkeli bir babadan.

Sözü fazla uzatmadan, biraz kısaltarak Ertan Yaşar imzalı mektuba yer vermek istiyorum.

Önce mektubu okuyalım.

Sonra uzun uzun düşünelim:

Konu engelliler olunca hem devlet hem kamuoyu olarak neden çuvallıyoruz; neden cafcaflı lafların ve vitrin gösterişçiliğinin ötesine geçemiyoruz?

HAYATA BİRAZ ERKEN BAŞLAMIŞTIM... 26 Ocak 1972 de Erzincan'da, 6.5 aylık prematüre bebek olarak erken doğmuşum. Civarlarda erkendoğan ünitesi olan kuvöz bulunmadığı için, oksijen yetersizliğinden beyindeki hareket kontrol merkezi tam olarak gelişememiş. Böylece tıbbi adı SP serebral palsi (CP Cerebral Palsy) olan bir rahatsızlığa sahip olmuşum.

SP yi kısaca tanımlarsam, spastik bozukluk (Serebral Palsi - Cerebral Palsy), vücut hareketlerinin kontrol edilmesini etkileyen bir grup hastalığa verilen ortak addır. Serebral 'beynin iki yarımküresi ile ilgili olan' anlamındadır; palsi ise vücutta bulunan kas ya da eklemlerin kontrolündeki aksaklığı anlatan bir terimdir. Eğer bir kişide serebral palsi varsa, bu o kişinin beynindeki bir hasara bağlı olarak (bu, serebral denmesinin nedenidir) vücudundaki bazı kaslarını normal olarak kullanamadığını göstermektedir (bu da palsi denmesinin nedenidir). Serebral palsisi olan çocuklar; yürüme, konuşma, yemek yeme ya da oyun oynama gibi etkinlikleri, sağlıklı çocuklar gibi yapamayabilirler. Serebral palsi bulaşıcı değildir. Hayatın ilk yıllarında ortaya çıkar. Hastalık genellikle zaman içerisinde değişmez, daha kötüye gitmez. Ancak hastalık kalıcıdır; serebral palsili çocuk, bu hastalığı ömrü boyunca taşıyacaktır.

engelli Olmak Özür sözcüğü daha çok kabahatli olmayı çağrıştırdığı için engel sözcüğünü kullanmayı daha doğru buluyorum. Engelli olmak deyince ilk akla gelen işitme, konuşma, görme, yürüme engelli olmak. Benim aklıma bununla birlikte engelli olanların toplumsal yaşam içerisindeki sorunları geliyor. Hem engelli olmaktan kaynaklanan içsel sorunlar, hem de engelsizlerin neden olduğu dışsal sorunlar ve yeni engeller. Görünürde engelli olmayanların, engellileri göz ardı etmesi yüzünden etraflarına örülen ama görünmeyen duvarlar asıl engeli oluşturuyor. Toplumsal yaşam içerisinde, kamusal alanların herkesin eşit ölçüde kullanım hakkı vardır. Bu hak engelli olanlar için de geçerlidir. Engelliler grubunda davranışsal aktivitesi en fazla engellenenler yürüme engelli olanlar. Ancak, bizler, bugün için engelsiz görünenler, engellilerin kamusal alanları kullanma haklarına ne ölçüde katkıda bulunuyoruz? Bunu sağlıyor muyuz, yoksa onlar için yeni engeller mi koyuyoruz. Merdiven koyduğumuz yerlerin yanına kullanılabilen rampalar da yapıyor muyuz? Tekerlekli sandalyeli engellilerin kullanımına telefon kabinleri, WC'ler sunabiliyor muyuz? Kamu binalarında ve toplu ulaşım istasyonlarında asansör bulundurabiliyor muyuz? Asansör olmadığında kamusal hizmeti engellilerin ulaşabileceği zemin kata indirebiliyor muyuz? Zemin kata engelliler ulaşabiliyor mu, yoksa binaya uzaktan bakmak zorunda mı kalıyor? Engellileri gerçekten düşünüyor muyuz? Arazilerimizi toplumun refahı ve yaşam kalitesinin iyileşmesi adına yeniden biçimlendirirken engellileri hep göz ardına mı koyuyoruz. Bir gün (her an) bizim de engelli olabileceğimizi unutuyor muyuz? Geçtiğimiz günlerde bir konferansa katılmak için gittiğim Hollanda'da ve Almanya'da kamusal alanlarda dolaşabilen çok sayıda engelli insanlar gördüm. İlk anda, o ülkelerdeki engelli insan sayısının daha fazla olduğu yanılgısına düşüyor insan. Ancak onlar için düşünülmüş ve üretilmiş olan, kamusal alan kullanımına ve hareket kabiliyetlerini artırmaya yönelik, çözümleri fark edince bizim ülkemizdeki engellilerin evlerinde hapis bırakıldığını da fark etmek zor olmuyor. Örneğin; belediye otobüslerine tekerlekli sandalye ile binilebiliyor. Tren istasyonlarında engelliler için asansörler var. Telefon kabinleri, tuvaletler ve araç park yerleri de var. Ve en önemlisi sokakta, kaldırımda, alışveriş merkezlerinde hiçbir engelle karşılaşmadan dolaşabiliyorlar. Aklımda kalan ve öğrencilerime de hep aktardığım bir söz var: "Bir ülkenin -ve kuşkusuz toplumun- gelişmişliğinin göstergesi kaldırım yüksekliğidir" diye. Kaldırım yüksekliği ne kadar az ise ve sadece yayalar tarafından kullanılıyorsa, o toplumun uygarlık seviyesi açısından gelişmişliğinden söz edebiliriz. Almanya'da gördüm ki yenilenen yollarda artık kaldırım yüksekliği de sıfırlanmış, araç yolu ve yaya yolu aynı seviyeye getirilmiş. Üstelik yaya kaldırımı kenarlarında hiçbir yerde bariyer, korkuluk vs. gibi ikinci bir sınırlama veya engelleme ögesi yok. Buna gerek yok, çünkü herkes kendi yolunu kullanıyor. Engellilere yol açalım, önlerine yeni engeller koymayalım ki, zaten varolan engelli halleriyle baş edebilsinler, toplumsal yaşam içerisinde yer alacak özgüvenlerini yitirmesinler. Onlara da yol açalım ki, yeteneklerinden, bilgi birikimlerinden, yaşam deneyimlerinden ve potansiyellerinden yararlanabilelim. İnsan vücudunun kan damarlarından birini nasıl yok sayamazsak, engelsizler ve engelliler olarak değil de, tüm toplum olarak hep birlikte varolalım ve zenginleşelim. Temel ilkemiz İNSANA SAYGI olsun. Engelli olan kim? Engelli görünenler mi, engelli görünmeyen biz engelsizler mi? Yard.Doç.Dr.Selma Çelikyay Zonguldak Karaelmas Üniversitesi Bartın Orman Fakültesi Peyzaj Mimarlığı Bölümü Öğretim Üyesi Yüksek Mimar Bu e-Posta adresi istek dışı postalardan korunmaktadır, görüntülüyebilmek için JavaScript etkinleştirilmelidir

Dünyanın en güzel şehirlerinden biri olan New York'ta açılan Uluslararası bir fuarda bir Alman Firmasına ait stantda çalışmak için sekiz arkadaş gelmiştik. Sandalye yasak olduğundan ayakta çok yoruluyor ve molalarda dinlenmek amacı ile yan tarafta bulunan kafeye gidip bilgisayarımda sörf yapıyordum. Bu arada, fırsat buldukça yanıma gelen iş arkadaşlarım için sık sık Almanya'daki bankalara havale yapıyordum. Kafeye daha çok yabancı iş adamları geliyordu.

New York'ta olmama rağmen aklım İstanbul'daydı. Limana ve denize bakarken, kendimi boğazı izliyormuş gibi hissediyordum. Tıpkı Orhan Veli gibi, gözlerim kapalı İstanbul'u dinliyordum. Tam derinlere dalmışken hayalimdeki Boğaz manzarasının en güzel yerinde bir karaltı belirdi. Hafifçe gözlüklerimi aşağıya indirdim. Gördüğüm güzellik karşısında gözlerim kamaştı ve karşımda beliriveren şuh kadının bakışları, beni manzaradan alıp, içimde heyecanların dalga dalga kabardığı bir aleme savurdu.

Bir anda kendimi bulutların üstünde uçuyormuşum gibi hissettim. Böyle bir duyguyu daha önce hiç hissetmemiştim. Bu duyguyu ölümsüz kılmak her ve böyle bir şey yaşadığımı kanıtlamak için fotoğraf makinesine sarıldım. New York Hürriyet Heykeli ile bu büyüleyici kadını aynı karede yakalamaya çalışıyordum. İnanılmaz bir görüntü oluşturuyorlardı.

Anne olmak,

• dünyaya bir can vermek,
• onun giyiminden uykusuna,
• mutluluğundan açlığına onu düşünmek
• Onun için en iyi olanını istemek.

Baba olmak,

• çocuğuna güven vermek,
• sevgi ve huzur kaynağı olmak.
• Annenin en önemli yardımcısı olmak.

Hayat çoğumuza cömert davranmış. Elimiz tutuyor, gözümüz görüyor, kulaklarımız duyuyor, ayaklarımız yürüyor, bazı kereler kırıcı, abartılı, gerçek dışı da olsa dilimiz konuşuyor.

O cömertliği doğuştan bulamayan veya sonradan yitirdiği uzuvlarıyla eksik bir bedene sahip olanlar da var bu dünyada. Hem de on milyonlarca.

Ama dikkat edin, onların çoğu yaşama bizden daha sıkı sarılıyor. Büyük bir azim, saygı duyulacak bir irade, takdir edilecek bir kararlılıkla her seferinde çoğumuzun ıskaladığı hayat derslerini bize onlar sunuyor. Ve bazen sağlıklı insanların ulaşamadıkları başarılarla dahi onlar buluşabiliyor.

7-8 Haziran 2007 Tarihleri Arasında Bursa Nilüfer Belediyesi ve Uludağ Üniversitesi Düzenlenen ULUSLARARASI KATILIMLI II. KENT VE SAĞLIK SEMPOZYUMU Dahilindeki `Düşlediğim Kent` Konulu Yarışmada `Rüya Gerçek Olana Kadar`  Adlı Makalem, Ödüle Layık Görüldü. Bu Makalemi Sizlerle Paylaşmak İstedim.

Sempozyum, 7-8 Haziran 2007 taihleri arasında Nilüfer Belediyesi Gazeteciler Cemiyeti Uğur Mumcu Etkinlik Salonu'nda düzenlenecektir. Detaylı billgi için: http://www.kentsaglik.org/genel.html

Not:  Ödül Alan Eserler, Sempozyum Boyunca Sergilenecek Olup Ödül Töreni 7 Haziran Perşembe Günü Saat 19. 00 da, Ataevler Mahallesi Gazeteciler Cemiyeti Uğur Mumcu Etkinlik Salonunun Üst Katında Yapılacaktır.

Bazı aileler çeşitli aşamalardan geçerek kabul ve uyum sağlayabilirler. Farklı özelliği olan çocuğu olduğunu öğrenen anne ve babalar, ilk olarak duygusal bir karmaşıklık içine girerler; davranışlar, düşünceler karmaşıktır, yaşanan yoğun bir şok, karmaşıklık ve şaşkınlıktır. Daha sonra yas, aşırı üzüntü, hayal kırıklığı, kaygı, red, suçluluk ve savunma mekanizmalarının yoğun çalıştığı tepkisel bir süreç yaşanır. Bunun ardından; "Ne yapabilirim? sorusunun sorulduğu duruma uyum aşaması başlar. Bunun ardından aileler bilgi ve becerilerini geliştirmeye, çocukları ve kendileri için planlar yapmaya ve geleceği düşünmeye başlarlar.

Birleşmiş Milletler (BM), Avrupa Birliği (AB), Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO) ve dünya Sağlık Örgütü (WHO) gibi kurumların verilerine göre, dünyadaki sakat insan sayısı yaklaşık 700 milyon.

Yine WHO'nun gelişmekte ve az gelişmiş ülkelerde baz aldığı verilere göre Türkiye'deki nüfusun yüzde 12.29'u (8 milyon 500 bin) engelli. Bu sayıya 23 yıldır devam eden terör eylemleri sonucu 29 bin 69 kişi daha eklenmiş durumda.

Dolayısıyla bugün, dünyada süren savaşlar, Türkiye'de artan terör eylemlerinin sağlık üzerindeki etkilerine ve tedavi giderlerindeki maddi kayıp oranlarına bir bakalım. Önce bir hatırlatma:

1945'te, ABD, Japonya ile baş edemeyince biri Hiroşima'ya, diğeri Nagazaki'ye 2 atom bombası gönderdi. Geriye 200 bin ölü ve binlerce sakat insan kaldı. Resmi rakamlara göre 20 milyondan fazla insan da sakat kaldı ve savaş sonrası Sovyetler Birliği, ABD'ye 4 milyon takma bacak siparişi verdi.

ABD'nin 2 yıldır işgal ettiği Afganistan'da 10 bin, Irak'ta 100 binin üzerinde insan yaşamını yitirdi. Bir o kadar insan da sakat kaldı; kalmaya da devam ediyor.

Ya Türkiye? 1984'ten bu yana 23 yıldır devam eden terör olayları yüzünden 10 bin 585 asker, 3 bin 388 polis, bin 995 köy korucusu, 11 bin 606 vatandaş ve bin 495 terörist olmak üzere 29 bin 69 kişi yaşamını sakat olarak sürdürüyor. Artan sakatlıklar en çok engellilere hizmet veren dernek başkanlarının başını ağrıyor. Şırnak Cizre'de faaliyet gösteren Engelliler Derneği Başkanı Mehmet Şerif Gökhan'da çok dertli:

"100 bin nüfuslu ilçemizde 5 yıl önceki sakat insan sayısı 700 kişiydi. Bugün bu sayı bin 400'e çıkmış durumda. Yani terör ve mayınlar her geçen gün sakat sayısını ikiye katladı. Sağlığını yitiren üyelerimizin yüksek tedavi giderleri karşısında çaresiz kalıyoruz."

Rakamlara baktığımızda bilanço ağır. Organ kayıplarının yanında yazılan çizilen 200 milyar dolar civarında da maddi kayıp var. Bir tarafta terör nedeniyle turizmdeki maddi kayıplar, diğer tarafta sakat kalanların harcadığı milyarlarca dolar tedavi (ortezprotez) gideri var. Bunlara cenaze masraflarını eklediğimizde resmi rakamlara göre terörün faturası dolaylı maliyetlerle birlikte 300 milyar doları bulduğu belirtiliyor. Bir başka deyişle terör nedeniyle ortaya çıkan sakatlar ordusu 100 milyar dolarlık bir bedeli karşımıza çıkarıyor.

100 milyar dolar rakamı size abartılı gelebilir. O zaman size tabloya bakmanızı öneriyorum. Basit bir aparatın bin YTL, protezin ise 4 bin YTL'den başladığını söyleyelim.

Rakamlar Maliye'nin... Terörün 29 bin mağdurunun sadece protez ihtiyacı için bile bu rakamlar ödenirken tedavi, bakım, maaş ve diğer giderlerle bu rakam belki de iyimser kalıyor. Peki bu 300 milyar dolar ne anlama geliyor? İşte özet:

- Milli gelirin (400 milyar $) dörtte üçü,

- Dış borcun 2.5 katı,

- 7 tane GAP, 350 Boğaz Köprüsü,

- Bugünkü otobanların 2 katına karşılık gelen 30 bin kilometrelik otoban,

- Bugünkü derslik sayısının 12 katı olan 5 milyon derslik okul, 75 Atatürk Barajı.

CEMALETTİN GÜRSOY

Çocukta inatçılık, çocuğun belli bir makul nedeni olmaksızın, bir harekette ısrar etmesi, davranışını, düşüncesini, durumunu değiştirmemesi şeklinde tanımlanabilir.

İnatçılık çocuğun duygusal gelişiminin bir sonucudur ve en çok 3-6 yaş arasında yaşanır. Bu yaşlarda inatçılık normaldir. Çocuk ben duygusunun ve özgür olma bilincinin gelişiminden kaynaklanan inatçılık gösterir. Çocuk her şeyi kendi yapmak ister. Yaptığı şeyler hoşuna gider, çevresinden gelen direnmeyi yenmeye çalışır. Kendi varlığını hissettirmeye, kabul ettirmeye çalışır. Kendince o hep haklıdır.

Tasarım engelleri kaldırır mi? Bence evet. Tasarlanmış mekanlar ve eşyaların tüm insanların yaşam kalitesini arttırdığı gerçeği ile bakarsak, tasarımın engelliler yaşlılar veya çocuklar için yaşamı kolaylaştırdığı ve karşılaşılan sorunlara çözüm bulduğu söylenebilir.

Ülkemizde hiç dokunulmamış, üstünde hiç düşünülmemiş %20’lik bir ekonomik potansiyele sahip bu problem grubu ile, üretilecek her türlü ara çözüm, gündelik yaşama bu insanların tam ve eşit katılımlarını sağlayacak ve başta engellilere olmak üzere hepimize daha yaşanabilir bir dünya sunacaktır.

Ankaraya sirk gelmiş her yere ilanları asılmış hafta sonları ücretsiz otobüs seferleri düzenlenecektir diye.Kıbrıstan arkadaşım sevil bile heyecanla soruyordu sirke gittiniz mi keşke burda da olsa ahmeti götürsek diye .Cumarteside arkadaşım ayşeyle konuştum

Değişmeyen tek şey değişimdir der eski düşünürler.

Yıl 2007... Bizler daha bir mevsim bile değişmeden dünyamızı değiştirebileceğimizi sanıyoruz... Umuyoruz... Veya  bir sabah uyanıp, her şeyin değiştiğini fark ederek dehşete kapılıyoruz.

Değişimin bu kadar hızlı olması bizi nereye götürür, hangi duvara toslarız bilmiyorum.

1. ANA-BABALAR SUÇLANIR AMA EĞİTİLMEZ

En zor meslek olduğu halde hiçbir eğitime tabi tutulmayan ana babaların bu kitapta yalnızca yöntem ve becerileri öğrenmekle kalmayacağı aynı zamanda onları ne zaman ve hangi amaçla kullanacakları da anlatılıyor.

E.A.E.nin başanlı olması anne ve baba tarafından birlikte tatbik edilmesiyle mümkündür.

Ana baba kabaca üç gruba ayrılabilirler;Birinci gruptakiler her zaman haklı olduklarını ve güç ve otoriteleriyle çocuğu kurallara uymaya zorlayanlar; gerekirse ceza vermekle korkutan ve ceza verenler; ikinci gruptakiler çocuklarına fazla özgürlük tanıyan ve çocuğun gereksinimlerinin yerine getirilmemesinin zararlı olduğuna inananlar; üçüncü gruptakiler ise bocalayanlar.

İstanbulda annesiyle yürürken rögar kapağı olmadığı için rögar çukuruna düşen küçücük kızın ölüm haberini seyrettik televizyonlardan. Bu konuyla ilgili hemen herkes duruşu ve pozisyonu gereği bir yorumda bulundu. İnşaatı yapan firma, belediye, hükümet kısacası konuyla doğrudan veya dolaylı olan hemen her yerle ilgili bir şekilde görüş ve yorumlarda bulunuldu. Elbette yorumların dışında bu trajik olayla ilgili gözyaşları döküldü ve giden “can” için haklı olarak ağıtlar yakıldı.

Günlerden: ‘dünya Kadınlar Günü’

Detay: Duyuru panosundaki ilana bir kadının muhtemelen rujuyla iliştirdiği not.

Kentin merkezinde bütün tanıtım afişlerinde ilginç bir duyuru var; ” Ankara İki Kadın Sığınma Evine Daha Kavuşuyor - DÜNYA KADINLAR GÜNÜNÜZ KUTLU OLSUN “.

“En Büyük Sözlük”mü? Yoksa

“Yanlışlarla Dolu, Şişirilmiş

Bir Sözlük” mü?

Püsküllüoğlu Sözlüğü  

Prof. Dr. Recep TOPARLI 
 

   Ulu önder Mustafa Kemal Atatürk’ün koruyucu başkanlığında kurulan Türk Dil Kurumu (TDK), Türkçenin öz güzelliklerini ortaya çıkarmak, dilimizi yabancı dillerin etkisinden korumak amacıyla çalışmalarını sürdürmektedir. TDK’ye yasayla verilen görevlerden biri de sözlükler ve yazım kılavuzları hazırlamaktır. Bu sözlüklerin en başta geleni de Türkçe Sözlük’tür. TDK, 1945 yılından bu yana Türkçe Sözlük’ün on baskısını yapmıştır.

http://zaferyapici.blogspot.com 

Değerli okurlarım, bu hafta toplumsal duyarlılık konusuna iyi bir örnek olacağına inandığım başımdan geçen bir olayı sizlerle paylaşmak istiyorum. İki hafta önce Şirinyer pazarına uğramıştım. Alışveriş ertesinde, otobüs durağına yöneldim. Otobüsün durağa yanaşmasıyla birlikte durakta bir yığılma yaşanıyordu. O arada tekerlikli sandalyesi ile otobüsün arka kapısına yaklaşmaya çalışan ama otobüse bir türlü binemeyen bir bayan gördüm. Kalabalık içinde tek başınaydı! Beklediğim otobüsün gelmesine rağmen binmeyip onun yanına doğru ilerlemeye başladım. Ellerimde poşetlerim vardı. On dakika kadar bekledim. Sonra tekerlekli sandalyede oturan bayanın beklediği otobüsün geldiğini arka kapıya doğru yeniden hareketlenmesiyle anladım. Kapı açıldı ama yardım eden yoktu.

Bireylerde öğrenmenin nasıl gerçekleştiğini açıklayan bilim dalıdır.
Eğitim: Bireyin davranışlarında istendik yönde değişiklikler meydana getirme, istenmedik davranışları ortadan kaldırma sürecidir.
Öğretim: Okullarda bir plan dâhilinde yürütülen eğitim faaliyetidir.
Öğrenme: Tekrar ya da yaşantılar sonucu organizmanın davranışlarında meydana gelen oldukça kalıcı değişmelere denir. Sağ kolunu kopan bir kişinin sol elle yazı yazması. (Not: Sağ eli kırılan bir kişinin eli iyileşesiye kadar sol elini kullanması, iyileştikten sonra ise sağ elini kullanması öğrenme değildir.) Yolda giderken düşme öğrenme değildir. Çünkü kalıcı değildir.

Dr.Sultan Tarlaci
Özel Ege Sağlık Hastanesi
İzmir

Parapsikoloji bilimsel yöntemi ve uygulaması tartışılan birçok konuyu inceler. Bu alanda bilim insanlarından çok şarlatanların sesi çıkar. Toplum önünde genellikle popüler olmaları nedeniyle şarlatanlar bulunur. Bilim insanlarının sesinin az çıkmasından dolayı yanıtlardan çok sorulardan oluşan bir konudur. Parapsikoloji, tıpkı metafizik gibi kenarda olan ve tam bilim olarak olgunlaşmamış bir çalışma alanıdır. Kelime anlamı olarak psikolojinin ötesinde, ardında, kenarında bulunan manasındadır.

Yazının tamamını PDF olarak okumak için tıklayın.

Ya Gördüklerimize İnandık Ya İnandıklarımızı Gördük

Hilenin sırrını arıyorsunuz, ama bulamazsınız.
Çünkü dikkatli bakmıyorsunuz.
Siz sırrı bilmek değil, kandırılmak istiyorsunuz.
(Film : The Prestige - 2006)

Hepimiz defalarca emin olduğumuz konularda hata yapmışızdır.
Mutlaka hepimiz bir çok şeyi olduğundan farklı sanmış ve şanslıysak daha sonra gerçeği görebilmişizdir.
Nedense ve neredeyse hepimiz benzerliklere değil farklılıklara yoğunlaşmayı seçeriz.
Hep dolu kısmı değil, boş olanı; sağlam olanı değil, eksikleri ve kusurları görmekteyiz önce.

İŞİTME ENGELLİ ÇOCUKLARA DAHA İYİ BİR GELECEK NASIL SAĞLARIZ

ÖNEMLİ “3 E” :

1-ERKEN TEŞHİS 2- ERKEN CİHAZLANMA 3- ERKEN EĞİTİM

Beyinde bazı hastalıkların yetenekleri bozmayacak alanlarda ortaya çıkması halinde, eserlere olumlu katkı sağlayabileceği, dünya çapında bazı sanatçıların nörolojik veya psikiyatrik rahatsızlıklarını yaratım alanında kullanarak, ünlü yapıtları meydana getirebildikleri kaydedildi.

Dünya edebiyatının önemli isimlerinden Dostoyevski'nin epilepsi ataklarını eserlerine yansıtabildiği, en önemli 4 romanından biri olan Budala'daki kahramanının da sara hastası olduğu dikkat çekerken, aynı hastalığın yarattığı sanrıları, Alice Harikalar Diyarı'nın yazarı Lewis Carrol'un da kitabına aktarabildiği kaydedildi. 40'a yakın hastalıktan muzdarip Van Gogh'un da aldığı ilaçlar ve kullandığı metil alkolü yüksek içkinin meydana getirdiği tahribatın, sanatında tetikleyici rol oynamış olabileceği belirtildi.

"Ektiğin dikeni gül bahçesinde arama" Mevlâna

Hiç kimsenin, hiç kimseye düşüncesini, hayallerini, planlarını zoraki şekilde dayatmaya hakkı yoktur.

Hiç kimsenin, sekiz milyon insan adına bir takım tanımlamalar yapmaya da hakkı yoktur. Hiç kimsenin, sekiz milyon insan için düşünüp, karar verip hatta eyleme geçilmesi gerektiğini söylemeye hiç hakkı yoktur. Bunu yapan kişi ve gruplarla, dilencilerin temelde pek farkı yoktur. Çünkü her ikisi de engelliği veya engellileri kendi çıkarları uğruna kullanmaktadırlar.

Bu sene alışılmadık bir kış yaşıyoruz.

Küresel ısınma üzerine kurulan felaket senaryoları giderek basında daha çok boy göstermeye başladı. 21.yy insanı olarak artık neyin doğru neyin yanlış olduğunu ayırt etmek giderek zorlaşıyor. bilgi paylaşımı, iletişim olanaklarının giderek gelişmesiyle birlikte dünya küçülüyor adeta. Ancak yine de en büyük sorunumuz bireyselleşme ve güvensizleşme...

Yarım kalmışlığın coğrafyasıdır bizim coğrafyamız…
Yarım kalmış zaferlerin ve mağlubiyetlerin coğrafyası…
Savaşta tam zafer kazanıldığı düşünüldüğü anda ansızın yüzleşilir aslında hiç galip olmamış olmanın gerçekliğiyle…
Her şey bitti denilen zamanda ortaya çıkar birden aslında hiçbir şeyin bitmediği ve zaferin çok yakın olduğu…

Zamansızdı bütün ölümler...
Bütün göçüp gitmeler, yer değiştirmeler...
Söylenen sözler, söylenmeyenler, beklemeler, bekletmeler zamansızdı...
Atılan adımlar, alınan kararlar, çıkılan beklenmedik yolculuklar...
Zamansızdı ağlamalar, gülmeler, alınan kararlar, kararsızlıklar...

Üstün kabiliyetlilik(giftedness) :Beyin fonksiyonlarının yüksek düzeyde ve hızlı olarak çalışmasından ortaya çıkan, toplumun % 5 inde rastlanan üstün yetenek ve hüner özelliği.

Kabiliyet alanları:Üstün kabiliyetin ortaya çıktığı ve değişik yöntemlerle ölçülebildiği altı alan vardır.

1. yüksek zeka
2. mekanik hüner
3. yaratıcılık
4. sanatsal yetenek
5. fiziksel yetenek
6. liderlik kabiliyeti
Üstün kabiliyetli çocukların karakteristik özellikleri dört ana grupta incelenmektedir. bu gruplar:
a) düşünme boyutu
b) duygusal boyutu
c) fiziksel ve fizikötesi boyutu
d) sosyal boyutu

Bu yazıda, aşağıdaki terim başlığı olan "engelli" sözcüğü ve tanım içeriği arasındaki uyuşmazlığın nedenlerini göstermek için ayrıntılı bir çözümleme  yapıyoruz. Böylece bu gayriresmi tanımı deneyerek, "engelli kimdir, engellilik ve engellenmişlik nedir, engelli öbeğine kimler girer" gibi konuları ele alacağız. 

VikiPedia'da Engelli : [20/01/2007 itibarıyle]

Engelli, ?? 1-) Engelle karşılaşan 2-) Doğuştan veya sonradan meydana gelen hastalıklar, sakatlıklar (vücudun görsel/işlevsel/zihinsel/ruhsal farklılıkları) öne sürülerek, toplumsal/yönetsel tutum ve tercihler sonucu yaşamın birçok alanında kısıtlanan, engellerle karşılaşan kişi. ???

Modern yaşamın takvimlere sıkıştırdığı duyarlılıklar vardır...

Sevgi, hatırlama ve pişmanlık üçgeninde pek çoğunda da kapital bir gizli niyet hissi mevcut olan bu günler sayesinde birey olarak kendi mevcudiyeti odaklı bir hayat süren modern insan, kendisini rahatsız etmesi muhtemel es geçmelerden kurtulur.

Annesini, babasını, öğretmenini, ülkesini, tanrısını, ikonunu hatırlamasına vesile olan günler ve haftalar medya denen saatli maarif takvimi ötesi curcuna marifetiyle aklına kazınır. Modern insan hangi vakitte kimi seveceğini, veya neye önem vereceğini bilen bir insan olarak donanımlıdır artık..

Yapılan araştırmalar dünyada yaklaşık 600 milyon engelli bireyin yaşadığını ortaya koyuyor.

Birleşmiş Milletler (BM) Genel Sekreteri Kofi Annan'ın 'dünyanın en büyük azınlık insan topluluğu' olarak adlandırdığı engelli bireylerin sosyal toplumda özgür ve tam katılımlı yaşamaları için BM bünyesinde birçok politikalar geliştirilip, çalışmalar yapmaktadır. Bu kapsamda 1992 yılında başlattığı 3 Aralık dünya Engelliler Günü ile bütün ülkelerin bu konuya dikkatini çekmeyi amaçlamıştır.

İstanbul, binbir çabayla, dua, gözyaşı ve gayretle, gerektiğinde gemiler karadan yürütülerek fethedilmiş, müjdelere erilmiş, övgüler yerini bulmuştu.

Fatih mutlu, onu yetiştirenler gururlu, halk huzurluydu.

Devlet-i alide sevinç, alem-i küffarda kıskançlık ve korku hakimdi.

Bir fetih için yapılması gerekenler maddi manevi yerine getirilmiş, yapılmaması gerekenlerin yapılmayışıyla zafer gelmişti.

ULAŞILABİLİRLİK KILAVUZU
Mimari Projelerde engelli ve Yaşlılarla İlgili Olarak Uyulması Gereken Temel Kurallar

Bu kılavuz, engellilerin ve bir kısım yaşlı insanların şehirsel ve mimari çevrelerde rahat edebilmelerine ve hayata daha kolay katılabilmelerine yardımcı olacak temel standartların tanıtılması için hazırlanmıştır.

Hangi insanlık durumunda bulunursa bulunsun, her insanın bütün toplumsal konumları, insan için ortaya konmuş değerleri ve mutluluk tablolarını kendisine açık ve elde edilmesi mümkün bulunması gerektiği gibi; hayata katılması sırasında fiziksel çevrenin, inşa edilmiş çevrenin de onu engellememesi gerekir. Çevrelere ve mekanlara engellenmeden ulaşabilmeyi girilebilirlik, ulaşılabilirlik (accessibililty, zuganglichkeit) kavramı ile ifade ediyoruz.

Yazar: Claire Özel,
ODTÜ Temel İngilizce Bölümü Öğretim Görevlisi,
Engelsiz ODTÜ Topluluğu Akademik Danışmanı,
Engelsiz Yaşam Derneği Yönetim Kurulu Üyesi.
Bu e-Posta adresi istek dışı postalardan korunmaktadır, görüntülüyebilmek için JavaScript etkinleştirilmelidir

Sekiz yıldır ODTÜ’de İngilizce dersi veriyorum. İlk anlardan beri “özel öğrencilerimiz” ile ilgileniyorum. O günlerde dört misli görme engelli öğrenci vardı, fakat koşulları tartışılırdı. Kimine göre iyi, kimine göre ise yetersizdi. Şimdi Engelsiz ODTÜ Topluluğu var ve onun akademik danışmanıyım. Buraya gelene kadar sabır, gözlem ve kimi başarıların yanısıra ilgisizlik, anlaşmazlık, direnç ve reddedilme gibi olaylar yaşadık. Her seferinde bir başka çukura düşsek de, tecrübelerimizden güven kazandık. Bütün bunlar sayesinde güçlenerek üniversitedeki engelleri kaldırma amacıyla çalışıyoruz.

zzzzz TV Deki "cccccc vakfı" nın PARA TOPLAMA kampanyasına İLİŞTİ gözüm 3 Aralık Pazar günü.

Sinir katsayımız arttı..

Sadaka topluyorlardı.. BAŞINIZIN GÖZÜNÜZÜN SADAKASI..!!!!!

Bin yıl gerek, bın yıl bu kafaları düzeltmek için.

Yahu bütün tanıdık ünlü yüzler orada. "koca koca" adamlar, koca koca yaygara yapma güçlerine sahip imkanları kullanırken..... Vızıltı gibi gelir bazı şeyler.

Bin yıl gerek, bın yıl bu kafaları düzeltmek için
Veya O BİN YILIN ETKİSİNİ YARATABİLECEK ŞOK TECRÜBE VE BİLGİLER GEREK.

Umut tükenmez..

Biz avuç avuç atalım gemimizden suları..

Varsın onlar koca koca delikler açsınlar!

Batarsak beraber batacağız.

Ben 34 yıldır sakatım! Bu derneklerin azcık dişe dokunur faydası olsaydı, azcık ilerlemiş olsaydı peynir gemisi, BENİM YEDİ YILIM İŞSİZ GEÇMEMİŞ OLURDU, BİR İKİ YIL SONRA EMEKLİ OLURDUM...

Olmadı, daha bin yıl geçse olmaz da böyle!

Ne eksiğim vardı yahu benim! Sene 1991, ve BEN BİR BİLGİSAYAR PROGRAMCISIYDIM. İş aramak için doldurduğum formlar belki de HINDISTAN'a ulaştı.. ... O yıllar için Hesap verecek kimse yok... YOK.

Bari BU PARALARIN HESABINI VERSİNLER...

YAŞAM MERKEZİ KURACAKLARMIŞ.. OHOO.. ÇOK GÖRDÜK BUNLARI...

:)) Biz zaten yaşıyoruz be! ENGEL olunmasın yeter...

MERHABA VE HAYATA DAHİLİZ ÜNLEMİ ÜZERİNE NOTLAR...

Merhaba sevgili dostlar...

Benzerlerinden farklı ve özgün olma çabası içinde olmasıyla dikkatlerimizi çeken, dikkat çekmekle kalmayıp bizi de içine çeken Hayata Dahiliz Biz sitesinde her hafta bu sütunda buluşacağız. Özürlü kimlik kartı veya muhtaçlık maaşının ötesinde, özürlü bireyin kimlik arayışları ve bu arayışların modern toplumdaki yansımaları üzerine yazıları sizinle paylaşma gayretinde olacağız. Umarım burada yazacağımız yazılar konuyla ilgili hayata dahil olma yolundaki gayretlere farklı bir bakış açısı sunabilir.

Sevgilerimle...

BRAHİM ELİBAL (Oturum Başkanı)- Şimdi duyduk ki, “Türkiye'yi Internet’e taşıyalım” sloganıyla inet-tr bir sempozyum düzenliyor. Biz de arkadaşlarla birlikte dedik ki, “madem Türkiye'yi Internet’e taşıyorlar, biz de bir ucundan tutalım, belki bir katkımız olur; aynı zamanda taşırken biz de bulunalım ki, daha önce kente taşıdılar uygarlığı, biz olmadığımız için çarpık kentleşmeden çok çektik, en azından şimdi çarpık net’leşmeyelim ki sanal dünyada da kentsel yaşamda karşılaştığımız sorunlarla en azından gelecekte karşılaşmayalım diye.”
Biz kimdik, onu söyleyelim: Biz, TBKİ idik. TBKİ’nin açılımı neydi; tabii ki Tembel Beceriksiz Körler İnisiyatifi değil, Türkiye Bilişen Körler İnisiyatifi. Türkiye Bilişen Körler İnisiyatifi ne zaman doğdu; 2000 yılının 22 Nisanında Ankara’da yaptığımız bir toplantıda. Bu toplantı Internet Haftasında, kaçıncı Internet Haftası olduğunu hatırlamıyorum; ama 2000 yılında düzenlenen Internet Haftası kapsamında yapılmış bir toplantıydı. Sevgili Mustafa Akgül hocamız, Ethem Derman ve Sami Dönmez, Türkiye Internet Üst Kurulundan 3 kişinin de desteğiyle bu toplantıyı gerçekleştirdik. Amacımız, bilgisayar kullanan, bilgi teknolojilerinden faydalanan körlerin sayısının artırılması, körlerin bilgisayar kullanımı ve Internet erişiminin önündeki engellerin aşılması ve bununla ilgili gerekli olan hukuki ve sosyal düzenlemelerin yapılmasıydı. Bu amaçla yola çıktık ve şimdiye kadar bir dizi toplantı gerçekleştirdik. Sayımız gittikçe artıyor, bizi duyan ve bizi duymakla kalmayıp bizim taleplerimizi anlayan insanların sayısı; ama henüz istenilen noktada değiliz tabii ki.
Nereden çıktı bilgisayar ya da Internet? “Toplum henüz sağlam insanına bilgisayar kullanmayı ve Internet erişimini sağlayamamışken, siz nereden çıktınız” diyenler için, ki aramızda bulunan hiç kimsenin bunu söylediğini sanmıyorum; ama sevgili Engin Albayrak’a sözü bırakmak istiyorum. Sayın Albayrak, körler için neden bilgisayar ve Internet erişiminin elzem olduğunu, neden zorunlu olduğunu anlatmaya çalışacak.
Teşekkürler.

Haşmet BABAOĞLU

Tempo Dergisi’nin 16 Kasım 2006 tarihli sayısını günlerdir elimden düşürmüyorum.

İçini karıştırıyorum, kapağına bakıyorum.

Kapaktaki o siyah beyaz, o çok çarpıcı fotoğrafa bakıyorum sürekli...

Genç, güzel bir kadın mikrofonu tutmuş, şarkısına başlamak üzere...

Gözleri ışıl ışıl. Dudaklarında tedirgin bir gülümseme...

Derginin kapağında “Fotoğraftaki fazlayı bulun” yazıyor.

Bakıyorum; genç kadının dizlerinden aşağısı yok.

Fakat “fazla”yı buluyorum: Bu fotoğrafta HAYAT var. Başka hiçbir fotoğrafta görmediğim kadar... Hayat!...

Nikola Tesla... Bilim tarihinin elektrik ve elektronik alanında, 20. yüzyılda gerçekleştirlen tüm buluşların altındaki tek isim olan Tesla'nın üzerindeki giz perdesi ölümünün üzerinden 57 yıl geçtikten sonra yavaş yavaş kalkmaya başladı. Az sonra değineceğimiz gibi Tesla'nın üzerine FBI tarafından çekilen giz perdesinin altında 20.yy bilim tarihinin, sonuçları çok ağır olacak hesaplaşmaları yatıyor. Bir giriş olarak bu hesaplaşmanın notlarını şöyle aktarabiliriz.

Birincisi elektiriği hayatımıza sokan Micheal Faraday değil, Nikola Tesla'dır. Faraday'ın tek yaptığı kaleme aldığı önemli bir yapıt olan Elektrik Üzerine Araştırmalar adlı eserinde elektrik ve manyetizma arasındaki ilişkilerin deneylerini göstermiş olmasıdır. Elektriği başta ampul olmak üzere yaşantımıza sokan, radyoyu, radarı. florasanlı ampulü, bilgisayarı, faks makinasını, ve daha aklınıza gelebilen bütün elektrikli ve elektronik aletleri geliştiren Tesla olmuştur. General Electiric, Westinghouse, Marconi and Morgan gibi ABD endüstrisinin dev tekelleri Tesla'nın bu buluşları üzerine şekillenmiş, fakat kendisi hayatı boyunca hiçbir kurumsal ilişkiye girmemiştir. 

Görme Özürlülerle İlgili Özel Eğitim Sorunları ve Çözüm Yolları Hakkında 1998 Yılı Değerlendirme Raporu

  Hazırlayan: Halil Köseler (Öğretmen)

  Ülkemizde görme özürlülerin gerçek sayısı tam olarak bilinmemektedir. Çünkü bu güne kadar bu sayının belirlenmesi için herhangi bir istatistik yapılmamıştır. Bu nedenle birbirini tutmayan rakamlar ileri sürülmektedir. Birleşmiş Milletlere bağlı Dünya Sağlık Teşkilatı tarafından kabul edilen istatistiklere göre tamamen görme gücünden yoksun olanlar nüfusun binde ikisini oluşturmaktadır. Görme gücü yüzde onun altında olanlar "kör", olarak tanımlanmaktadır. Görme gücündeki yetersizlik nedeniyle ilave araçlara ihtiyaç duyan ve normal yazıyı okuma güçlüğü çeken kişiler de "az gören" olarak nitelendirilmektedir. Dünya Sağlık Teşkilatı'nın ön gördüğü istatistikler göz önüne alındığında ülkemizde tam körlerle az görenlerin nüfusunun dörtyüzbin civarında olduğu tahmin edilebilir.